Rozpoczęcie produkcji włókna drzewnego.
Jesień 2023 r.
Rozpoczęcie produkcji ściółki z wiórów drzewnych, odnowienie parku maszynowego do zbierania torfu.
Jesień 2022 r.
Podczas pandemii Covid-19 pobito rekord wszech czasów – przetworzono 502 757 m3 torfu, przebudowa systemu ogrzewania budynków produkcyjnych, aktualizacja oprogramowania w zakładzie przetwórczym itp.
2020 r.
Zakup nowych maszyn do pakowania, częściowa przebudowa zakładu przetwórczego z dodatkową linią przesiewania, instalacja dodatkowych magazynów surowca.
2019 r.
Rozpoczęcie eksploatacji torfowiska Liminėlis.
2018 r.
Pierwsze stanowisko na targach IPM Essen, Niemcy.
2014 r.
Uruchomiono produkcję biopaliwa. Zainwestowano w rozdrabniacz biomasy, forwarder, koparkę gąsienicową, nowe ciągniki i naczepy.
2010 r.
Rosnący popyt na produkcję i wymagania jakościowe przełożyły się na poważną rekonstrukcję produkcji. Zbudowano nową fabrykę substratów, zainstalowano systemy pakowania, przesiewania skomputeryzowanej kontroli procesu i jakości oraz uruchomiono laboratorium.
2009 r.
Zakupiono 4 nowe kanadyjskie pneumatyczne maszyny do zbierania torfu, przeprowadzono
rekonstrukcję i rozbudowę zakładu półbrykietów w Pabalvė, zakupiono nowe koparki.
2007 r.
UAB Durpeta została zreorganizowana poprzez połączenie z UAB Kuršėnų tyras. Spółka stała się jedną z największych firm produkujących torf na Litwie.
30 kwietnia 2005 r.
Za zgodą akcjonariuszy zostaje nabyty pakiet kontrolny 60,78% akcji spółki UAB Kuršėnų tyras.
2000 r.
Nowa linia produkcyjna substratów w nowoczesnym budynku – nowy kamień milowy z udziałem czeskiej firmy. Produkowane substraty są eksportowane do Polski, Czech, Węgier i Słowacji.
2000 r.
Zakup pierwszych ciągników kołowych i ładowarki kołowej w celu usprawnienia produkcji na polach.
1998 r.
Wyprodukowano pierwszy profesjonalny worek substratu torfowego.
15 lutego 1997 r.
W Šepecie uruchomiono produkcję big-bagów.
1997 r.
We współpracy z włoską firmą zainstalowano nową linię do produkcji i pakowania substratów.
1996 r.
Na torfowisku Alių wdrożono metodę pakowania torfu w worki typu big-bag przy użyciu szwedzkiego sprzętu do pakowania.
1995 r.
Państwowy Zakład Torfowy w Kupiszkach został wpisany do rejestru jako spółka akcyjna Durpeta.
W tym czasie firma zatrudniała 123 stałych pracowników.
28 kwietnia 1994 r.
Państwowy Zakład Torfowy w Kupiszkach zostaje sprywatyzowany i staje się spółką akcyjną.
1993 r.
Za uchwałą Republikańskiego Stowarzyszenia Produkcyjnego „Lietuvos durpės” należące do zakładu torfowego Margiai torfowisko Alių zostało przekazane Kupiszeckiemu Zakładowi Torfowemu z dniem 1 listopada 1990 r. 19 listopada tego samego roku Kupiszecki Zakład Torfowy został przemianowany na Państwowy Zakład Torfowy w Kupiszkach.
29 października 1990 r.
Rozpoczyna się eksport torfu do Niemiec, Włoch, Grecji, Izraela i Francji.
1985 r.
Na torfowisku Šepeta zainstalowano dwie linie pakujące kanadyjskiej firmy Werville, a torf zaczęto pakować w worki polietylenowe o pojemności 300/250/150 litrów.
1984 r.
Biuro ds. torfu w Poniewieżu zostało połączone z Fabryką Ściółki Torfowej w Šepecie i przemianowane na Kupiszecki Zakład Torfowy z centrum administracyjnym w Šepecie.
1 stycznia 1974 r.
Otwarcie nowego zakładu produkcji płyt izolacyjnych, produkującego około 10 000 m3 płyt rocznie.
1969 r.
Budowa i wyposażenie warsztatu mechanicznego.
1964 r.
Uruchomiono linię wysokiego napięcia, latem na 40 ha rozpoczęto zmechanizowaną produkcję ściółki torfowej, a w tym samym roku – płyt izolacyjnych.
1 stycznia 1963 r.
Powstaje budynek administracyjny, w którym mieści się administracja zakładu. Na parterze znajdował się sklep, stołówka, dział komunikacji, punkt opieki medycznej, a na drugim piętrze wspomniana administracja fabryki, biblioteka i centrum kultury.
1962 r.
W zakładzie otwarto nową tłocznię. W miejscowości Šepeta wybudowano dwa 8-mieszkaniowe domy i budynki gospodarcze.
1960 r.
Rozpoczęcie produkcji torfu opałowego z torfowisk Laičiai, Naiviai i Juodymas w rejonie kupiszeckim.
1958 r.
W sezonie fabryka zatrudniała 500-650 osób. Samych kopaczy torfu było 100-150, a w czterech brygadach suszarniczych pracowało około 200 kobiet.
1954-1963 r.
Fabryka opakowań w Šepecie zostaje przejęta przez republikański Urząd Zaopatrzenia Materiałowego i Technicznego. Fabryka opakowań została przekazana Zarządowi Przemysłu Torfowego „Torfotrest” i przemianowana na Fabrykę Ściółki Torfowej w Šepecie, która w tym czasie zatrudniała 65 pracowników.
Lipiec 1953 r.
Warsztat stolarski w Šepecie otwiera fabrykę opakowań, która produkuje różne drewniane produkty opakowaniowe.
2 października 1952 r.
Fabryka ściółki torfowej w Šepecie została przejęta przez litewskie Ministerstwo Przemysłu Mięsnego i Mleczarskiego i przemianowane na Warsztat Obróbki Drewna w Šepecie, który zatrudniał wówczas 13 osób. W latach 1948-1951 produkowano tu pojemniki na jajka, puszki na kiełbasy, opakowania do beczek na masło i drewno opałowe do pieców.
1948 r.
Zbudowano kuźnię i zainstalowano drugą niemiecką prasę do torfu „A. Beck“.
1942 r.
Uruchomiono nowy zakład ściółki torfowej i wyprodukowano pierwsze bele ściółki torfowej przy użyciu niemieckich maszyn do prasowania torfu.
Sierpień 1940 r.
Zarząd litewskiego „Pieno centras” wybudował w Šepecie fabrykę ściółki torfowej: powstały trzy magazyny do przechowywania surowca, piętrowy murowany budynek biurowy, dom mieszkalny z garażem oraz 40 km kolejki wąskotorowej.